Moederschap, kolven en kraamverzorgster

Hallo allemaal! Ik ben Sanne Wytske, 22 jaar, moeder van Benthe Yara en ik ben inmiddels 3 jaar aan het werk bij KraamZus. Ik heb een contract van 97,5 uur in de maand en daarboven op komt nog mijn kolftijd😊. Wij wonen op een boerderij in het dorpje Ee en hebben bijna een hele kinderboerderij thuis🙈

Op woensdag 30 oktober 2019 ben ik bevallen van onze dochter Benthe. Vanaf het eerste moment pakte zij de borst goed en daarmee begon ons avontuur. Onderweg wat hobbels en pijnlijke bobbels, maar opgeven? Echt niet! Als ik een doel in mijn hoofd heb, moet die ook behaald worden. Zo kwam het eerste doel: zolang ik verlof heb, wil ik borstvoeding geven. En daarna bij 2 à 3 gezinnen ervaren hoe het is om te kolven in de kraamgezinnen. Toen dit moment dichterbij kwam, ging ik er steeds meer over nadenken hoe ik het kolven met mijn werk kon combineren. Ik zag wat apen en beren op de weg, maar deze heb ik snel weggewuifd en kwam tot de conclusie: gewoon doen! Toen mijn manager Anneke op kraamvisite kwam, heb ik haar verteld dat ik graag wil gaan kolven in gezinnen. Ze heeft toen uitgelegd hoe dit in zijn werk gaat en alles voor mij in gang gezet.  


Februari: tijd om weer op wacht te gaan. Hoppa, daar gaat de telefoon. Een bevalling met een eerste kindje, Oh oh, dat kan weleens lang duren. Spullen pakken en klaarmaken. Op de tijd dat ik daar aankom, was het anders voedingstijd geweest. In de auto snel de kolf handsfree aankoppelen en gaan. Ik heb besloten om maar rijdende weg te gaan kolven, zodat ik er zometeen een tijdje van af ben en dus meer speling heb. Gelukkig een vlotte bevalling en 4 uren later trek ik mij even terug in een kamer om te kolven. In overleg met het gezin voor een geschikte ruimte gekozen. Zij vonden het geen enkel probleem en juist leuk en handig zo'n kolvende kraamverzorgster. Handig voor de tips en omdat ik er zelf ervaring mee heb. Deze tips gaf ik ook al voordat ik zelf kolfde, maar ik heb het idee dat gezinnen het zo met meer 'vertrouwen' aannemen.

Door middel van een trucje met mijn voedingsbeha maak ik er een simpele kolfbeha van, waardoor ik handsfree kan kolven in de auto. Verder 'gebruik' ik hier niets bijzonders voor. Je kunt ervoor kiezen om een hydrofiele doek eroverheen te leggen, zodat het wat meer bedekt is. Mensen die voorbijrijden, zien het niet direct. En anders is mijn instelling: als ze het wel door hebben, moeten ze eerst nog eens kijken om het te beseffen en dan zijn zij of ik alweer weg 🤭. 
 
Kolven en werken beviel mij erg goed, mede doordat je ook nog even een paar momenten voor jezelf hebt. Zo heb je net een paar 'pauzes' extra en zeker in het begin waren die erg prettig. Wanneer je een lange dag hebt, moet je er toch weer even inkomen en tussendoor kan ik even kijken hoe het met mijn kleine meid thuis gaat.  
Zodoende doe ik het nog steeds, 6 werkende maanden verder. Van de gezinnen heb ik nog nooit een slecht woord gehoord en altijd in overleg een goede kolfruimte gevonden. Ik kolf om de 3 à 4 uren. Onderweg in de auto rond 8 uur, dan na de ochtendspits om 11 uur, dan rond 14 à 15 uur weer en met lange dagen op de terugreis nog een keer. Het gezin ligt dan vaak op bed en de baby is bij mij beneden. Dan spreek ik met het gezin iets af, zodat zij weten dat ik aan het kolven ben. (Bijvoorbeeld: als de deur dicht zit, ben ik aan het kolven). Dit kan natuurlijk alleen als de baby lekker ligt te slapen. 
 
De tijd die je kolft, komt bovenop de zorg tijd. Op deze dagen bewaar ik mijn melk in een koeltas. In deze koeltas kan ik mijn kolf zelf ook kwijt, dus heb ik een mooi bescheiden kleine kolftasMaar je kan natuurlijk ook met het gezin overleggen of zij het goed vinden dat je de melk in hun koelkast bewaart. 



Het werken en kolven gaat over het algemeen heel goed samen. Af en toe is het even puzzelen, maar het lukt altijd. Mijn tip? Geniet je nog zoveel van de borstvoeding en wil je nog niet stoppen, maar twijfel je omdat je weer terug aan het werk moet? Stop niet(!) van tevoren. Geeft het een kans en met het motto 'gewoon doen' lukt het altijd! 
 
Liefs, Sanne Wytske